نمایش دادن همه 3 نتیجه

روان کننده بتن

روان کننده بتن یکی از افزودنی های شناخته شده و شاید نماینده ی افزودنی های سیمان در معرفی آن ها باشد. استفاده و کاربری روان کننده بتن آن قدر زیاد است که شاید همیشه در صد فهرست پرفورش های صنعت ساخت و ساز و افزودنی های بتن قرار گیرد. روان کننده بتن به مانند سایر افزودنی های بتن برای افزایش کارآیی و بهبود عملکرد بتن به آن اضافه می شود. مهم ترین وظیفه ی روان کننده بتن ایجاد روانی در بتن یا کاهش ویسکوزیته ی دوغاب بتن یا ملات است. علاوه بر این به صورت اجمالی می توان گفت که استفاده از روان کننده بتن می تواند موجب صرفه جویی در مصرف سیمان و سهولت در اختلاط سیمان شود.

روان کننده بتن چیست؟

روان کننده بتن ماده ای است که در صورت افزودن به بتن می تواند موجب روانی بتن شود. در عین حال کارآیی یا عدد اسلامپ را افزایش بدهد. روان کننده در بتن می تواند منجر شود که میزان مصرف آب در آن به کمترین میزان برسد و در نتیجه منجر به افزایش استحکام نهایی بتن شود. روان کننده بتن به شکل پذیری بهتر بتن کمک می کند و نرخ بهره وری و همچنین استفاده از سیمان را در سیمان کاری بهبود می بخشد.

همچنین یکی مهم ترین ویژگی های بتن، بهبود هیدراتاسیون سیمان است. استفاده از روان کننده می تواند منجر به بهبود خواص دیگری نیز در سیمان شود که در ادامه ان ها را بررسی خواهیم کرد.


عملکرد روان کننده بتن چگونه است؟

همان گونه که در توضیح چیستی، روان کننده گفتیم، ویژگی های مثبت و مورد تاییدی که استفاده از روان کننده به بتن می دهد موجب شده است این ماده از اهمیت و محبوبیت بالایی در ساخت و ساز برخوردار باشد. ملات یا دوغاب سیمان ترکیبی است از چند ماده: آب، سیمان، شن، مواد افزودنی و .. از جمله مهم ترین ترکیبات دوغاب یا ملات سیمان هستند. وجود آب در سیمان برای ساخت ملات سیمان با توجه به کم بودن نیروی دافعه‌ی بین ذرات سیمان، مسبب می شود تا ذرات به هم نزدیک و نزدیک تر شوند. نزدیک شدن ذرات سیمان به یکدیگر سیمان را به حالت کلوخه ای می کند. روان کننده ها برای رفع همین کلوخه ها، به ترکیب آب و سیمان افزوده می شوند. روان کننده موجب می شود که کلوخه ها از هم باز شوند ( گفتار علمی این موضوع برابر است با فاصله گیری ذرات سیمان از یکدیگر) در این حالت کاهش جاذبه ی بین ذرات سیمان با هم موجب می شود تا حرکت ذرات آسان تر شود. حرکت آسان تر ذرات سیمان در کار هم موجب بهبود رئولوژی دوغاب می شود

مزایای استفاده از روان کننده

از مهم ترین مزایای استفاده از روان کننده را می توان این گونه بیان کرد:

  • کاهش میزان و نسبت مصرف آب به سیمان (این مورد علاوه بر صرفه جویی در مصرف می تواند منجر به بهبود خواص مکانیکی سیمان چون مقاومت های خمشی و کششی سیمان شود)
  • مقاومت بتن در مقابل نابسامانی های محیطی و تغییرات دمایی بالاتر می رود
  • بتن حاوی روان کننده در مقابل با بتنی که روان کننده ندارد در مقابل گرما و سرد شدن (یخبندان) مقاومت بسیار بالاتری را از خود نشان می دهد
  • کاهش میزان مصرف آب در ساخت بتن
  • افزایش روانی و شکل پذیری بتن برای استفاده در شرایط مختلف
  • افزایش مقاومت خمشی بتن
  • افزایش مقاومت کششی بتن
  • قابلیت کنترل رئولوژی در بتن می تواند منجر به استفاده از بتن در شرایط خاص جوی و مکانی شود
  • کاهش چشم گیر میزان حرارت ناشی از هیدارتاسیون سیمان
  • تاثیر زمان گیرش بتن و قابل کنترل کردن آن (هرچند نمی تواند به مانند کند گیر کننده و دیرگیر کننده بتن عمل کند اما تا حدودی با توجه به ساختار می تواند به ایجاد تاخیر در بندش بتن کمک کند)
  • کاهش جمع شدگی در سیمان و در نتیجه افزایش مقاومت (ذکر این نکته در این بخش خالی از لطف نیست که کاهش میزان آب در ساخت ملات بتن تنها بستگی به روان کننده ندارد و نوع و مقدار سایر افزودنی ها، روش افزودن، آب و هوا، حتی ترکیبات آب مصرفی و ... می توانند بر روی آن موثر باشند.)
  • کاهش تخلخل در خمیز سیمان و افزایش میزان نفوذ ناپذیری در بتن

انواع روان کننده ها کدام اند؟

به مانند اکثر افزودنی های سیمان، روان کننده ها نیز از نخستین باری که رد صنعت ساخت و ساز مورد استفاده قرار گرفته تا امروز دچار تغییرات فراوانی شده اند. از این رو انواع مختلف روان کننده در بازار برای مصرف توسط تولیدکنندگان عرضه می شود. در ادامه با انواع ان ها آشنا خواهیم شد.

روان کننده دیرگیر

یکی از روان کننده های بسیار محبوب در بتن ریزی و صنایع بتن، روان کننده دیر گیر کننده است. این نوع روان کننده هم زمان با کاهش میزان یا نسبت آب به سیمان، میزان کارآیی و روانی بتن را بالا می برد. این تغییر به صورت مستقیم منجر به آن می شود که زمان گیرش اولیه دچار تاخیر شود. روان کننده های دیرگیر کننده با توجه به ویژگی هایشان می توانند انتخابی مناسب برای بتن ریزی مناطق گرمسیر و همچنین فصول تابستان باشند

مزایای روان کننده دیرگیر

مزایای روان کننده دیگر گیر عبارت است از:

  • کاهش نسبت آب به سیمان
  • ایجاد بتن برای مناطق گرمسیر و همچنین فصل تابستان
  • کاهش میزان ترک خوردگی در سطوح
  • بندش قابل کنترل در بتن
  • افزایش مقاومت خمشی و کششی در بتن
  • پمپاژ و قابلیت اجرایی بهتر
  • افزایش سرعت در بتن ریزی
  • قابلیت حمل بتن به مکان های صعب العبور و دورتر از محل ساخت بتن

روان کننده زودگیر

یکی دیگر از انواع روان کننده ها، روان کننده های زودگیر است. روان کننده های زودگیر همان طور که از نامشان پیداست علاوهبر روان سازی و بهبود وضعیت رئولوزی بتن، مسبب می شوند تا بتن زودتر از زمان معمول به بندش یا گیرش برسد. روان کننده بتن با توجه به ویژگی هایی که گفتیم، پرداخت پذیری بتن را بهبود می بخشد. علاوه بر این روان کننده زودگیر می تواند به میزان حدودی 5 درصد آب اختلاط بتن را کاهش دهد.

مزایای روان کننده زودگیر

  • آسان تر شدن پمپاژ با وجود کاهش میزان آب
  • کاهش میزان آب مصرفی
  • بهبود فرآیند عملیاتی
  • بهبود ویژگی های ظاهری و رئولوژی بتن
  • قابلیت کنترل بندش بتن
  • استفاده از بتن در شرایط خاص

روان کننده معمولی

این روان کننده به منظور کارهای عمومی و بتن ریزی های معمول کاربرد دارد. در این نوع بتن ریزی، هیچ گونه شرایط خاصی حاکم نیست. علاوه بر این از روان کننده برای بهبود ویژگی های بتن و فرآیند اجرایی و در نهایت افزایش کیفیت بتن پس از بندش مورد استفاده قرار می گیرند.

مقدار مصرف روان کننده در بتن

کاهنده‌ های آب، بازدارنده ‌ها و فوق روان کننده ‌ها مخلوطی برای بتن هستند که به منظور کاهش مقدار آب در یک مخلوط بتن با حفظ خواص جاری شونده‌ به مخلوط بتن، اضافه خواهد شد. در هنگام افزودن خاکستر پوزولانی به بتن برای بهبود مقاومت، اغلب از روان کننده‌ ها استفاده می ‌شود. این روش متناسب سازی مخلوط به ویژه هنگام تولید بتن با مقاومت بالا و بتن تقویت شده با الیاف بسیار محبوب است. معمولاً افزودن روان کننده 1-2٪ در واحد وزن سیمان کافی است و افزودن مقدار زیاد روان کننده باعث به‌ وجود آمدن معایبی در بتن خواهد شد که در ادامه مقاله آمده است.

گاهی اوقات بعضی افراد غیر متخصص آب اضافی به بتن می‌ افزایند، بدون این که از اثرات سوء آن بر خواص بتن آگاه باشند. استفاده از آب اضافی در بتن بسیار مضر است و هرگز نباید استفاده شود از طرف دیگر استفاده از آب اضافی کیفیت خوب ذاتی بتن مانند انسجام و همگنی مخلوط را کاهش نمی ‌دهد بلکه باعث کاهش جداسازی بتن می ‌شود. دوز معمول فوق روان کننده‌ بتن که برای افزایش کارایی بتن مورد استفاده قرار می ‌گیرد از 1 تا 3 لیتر در متر مکعب بتن می باشد که در آن فوق روان کننده‌ های مایع حدود 40٪ ماده فعال را شامل می‌ شوند. به منظور کاهش بیشتر آب موجود در بتن یا سیمان از دوز بیشتری از آن یعنی به مقدار تا 20 لیتر در هر متر مکعب بتن از آن مورد استفاده قرار می گیرد. مقدار مصرف مورد نیاز برای یک مخلوط بتن منحصر به فرد بوده و توسط آزمایش خاصی تعیین می‌ گردد.

مواد اولیه روان کننده بتن

روان کننده‌ ها معمولاً از لیگنوسولفونات ‌ها تولید می ‌شوند که این ماده، یک محصول جانبی در صنعت کاغذ است. مواد فوق روان کننده نیز معمولاً از میعانات نفتالین سولفوناته یا ملامین فرمالدئید سولفوناته تولید می‌ شوند و اگر چه محصولات جدیدتر بر پایه اتر های پلی کربوکسیلیک هم ‌اکنون در دسترس هستند ولی روان کننده‌ های سنتی مبتنی بر لیگنوسولفونات، فوق روان کننده ‌های پایه نفتالین و ملامین سولفونات ذرات سیمان لخته شده را از طریق مکانیزم دفع الکترواستاتیک جداسازی می ‌کنند. در روان کننده ‌های نرمال، مواد فعال به ذرات سیمان جذب می ‌شود و بار منفی به آن ‌ها می‌ دهد که منجر به ایجاد دافعه بین ذرات خواهد شد. روان کننده‌ های لیگنین، نفتالین و ملامین سولفونات از پلیمرهای آلی می باشند و مولکول ‌های طولانی خود را به دور از ذرات سیمان می ‌پیچند و بار بسیار منفی به آن ‌ها خواهند داد تا یکدیگر را دفع کنند.
چهار نوع فوق روان کننده وجود دارد: ملامین سولفوناته، نفتالین سولفوناته، لیگنوسولفونات اصلاح شده و ترکیبی از دوزهای زیاد مواد افزودنی کاهنده تسریع کننده آب. فوق روان کننده‌ های پایه ملامینه و نفتالین که معمولاً مورد استفاده قرار می ‌گیرند. فوق روان کننده پلی کربوکسیل اتر (PCE) یا فقط پلی کربوکسیلات (PC)، متفاوت از روان کننده‌ های بر پایه ‌ی سولفونات عمل می ‌کنند و به جای دافعه الکترواستاتیک، باعث پراکندگی سیمان با تثبیت استریک می‌ شوند. این شکل از پراکندگی در اثر خود قدرتمندتر است و باعث بهبود کارایی مخلوط سیمانی می ‌شود.